Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Η …τραγική μας μοναξιά (Συνέντευξη του καθηγητή κ. Πιπερόπουλου)


“Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστουτς δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας. Στριμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσαρίες, καφετέριες, πάμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…”.

Αυτά αναφέρει σήμερα στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας κ. Γιώργος Πιπερόπουλος, σκιαγραφώντας το προφίλ της σημερινής ελληνικής εν μέσω μιας σκληρής οικονομικής κρίσης. Ο Γιώργος Πιπερόπουλος, αφού δίδαξε σε πολλά Πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης και διετέλεσε Στέλεχος και Σύμβουλος μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και Κρατικών οργανισμών και προγραμμάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό είναι πλέον συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Τιμήθηκε και βραβεύθηκε για το επιστημονικό και κοινωνικό του έργο που περιλαμβάνει 2,000 ομιλίες και διαλέξεις εντός και εκτός Ελλάδας, και μία σειρά από επιστημονικά συγγράμματα και εκλαϊκευμένα βιβλία. Η βιογραφία του περιλαμβάνεται στο Παγκόσμιο, το Ευρωπαϊκό και το Ελληνικό Who is Who.

- Τι έχετε να πείτε για τη μοναξιά;
«Μοναξιά! Φέρνει η λέξη δυναμικά στο προσκήνιο το βουβό, ανελέητο δράμα συναθρώπων μας που έπαψαν να υπάρχουν για μας λησμονημένοι, τυλιγμένοι στον μανδύα της τραγικής πραγματικότητας της μοναξιάς!…».

- Δηλαδή;
“Ποιός θα πίστευε, μερικές δεκαετίες πριν, ότι εδώ στην κάποτε «Ψωροκώσταινα», τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλλέας, της γειτονιάς των ονείρων και της γονεϊκής προτροπής του τύπου : «παιδάκι μου καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το….όνομα» θα φτάναμε στο σημείο να μιλάμε για το φριχτό υποκειμενικό συναίσθημα της αποκοπής από την ομάδα, της απομόνωσης, της καταδίκης στον φριχρό κόσμο της… Μοναξιάς!

Και καθώς σε καθημερινή βάση γευόμαστε τα καταναλωτικά αγαθά, καθώς ανοίγουμε το δέκτη της έγχρωμης τηλεόρασης για να βιώσουμε την εικονική πραγματικότητα της δήθεν συμμετοχικής διαδικασίας σε συνάξεις με ποικιλλώνυμους «επώνυμους και επώνυμες», μισόγυμνες καλλονές, μη-φανατικούς αρσενικούς και χαζοχαρούμενες γλάστρες, πολλοί συνάνθρωποί μας θα ζούνε στην μοναξιάς τους….  Μοναξιά! Κατάρα ή ευλογία για το ανθρώπινο γένος συλλογικά και για εμάς τους νεο-Ελληνες ειδικά; Μέσα στα σύγχρονα, πολύβουα, πολυπρόσωπα και απρόσωπα ελληνικά αστικοβιομηχανικά κέντρα, η μοναξιά μας έχει διογκωθεί σε προβληματικά επίπεδα, έχει ενταθεί σε σημείο καθημερινά επαναλαμβανόμενης απελπισίας για πολλούς συνανθρώπους μας. Ζούμε τώρα πιά σε κακόγουστες και πανάκριβες πολυκατοικίες και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου μας σε σημείο ώστε σήμερα και στην πατρίδα μας να χρειάζεται να «μυρίσει» το πτώμα κάποιου συνταξιούχου, μοναχικού γείτονα ή γειτόνισσάς μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι «ευτυχείς» υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για όλους μας παρένθεση της …ζωής!».

- Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;
«Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστουτς δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας. Στριμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσαρίες, καφετέριες, πάμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…

Περιφέρουμε την πλήξη, την ανία, τα βιωματικά μας τραύματα στα στενόχωρα κλουβιά που τα ονοματίσαμε γραφεία, μαγαζιά, εργοστάσια, σχολιά και πανεπιστημιακές αίθουσες, με άλλα λόγια στους κάθε λογής χώρους εργασίας, μόρφωσης και αναψυχής. Μόνοι, ολομόναχοι, κατασιγάζοντας όπως-όπως τις έντονες, τις αδυσώπητες διαμαρτυρίες του είναι μας, τη λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από το ανελέητο μαρτύριο της απομόνωσης, της μοναξιάς!…

Είμαστε τώρα πιά  και οι νέο-Ελληνες παραγωγοί και παράγωγα, αίτια και αποτελέσματα ενός ψυχοκοινωνικού και πολιτισμικού συστήματος με οικονομικές δομές που εδραιώνονται στο ατομικό ψυχοκίνητρο και τα συλλογικά «ένστικτα» για άντληση κέρδους και συλλογή δύναμης και εξουσίας και απολήγουν εξαντλημένες στην εδραίωση ενός αντικειμενικού κόσμου, μιάς πραγματικότητας που επιβεβαιώνει την  πανάρχαια αλήθεια, την απλή και συνάμα δυσβάστακτη διαπίστωση της αναπόφευκτης υπαρξιακής μας μοίρας – όχι του θανάτου – αλλά του ψυχοκοινωνικού του υποκατάστατου που είναι η μοναξιά!».

- Τι θα πρέπει να μάθουμε στον ευατό μας;
«Αυτό που ο καθένας και η καθεμία μας χρειάζεται είναι να μάθουμε στον εαυτό μας να περπάτα σταθερά στο δύσβατο, στο στενάχωρο μονοπάτι που είναι ποτισμένο με δάκρυ και αίμα.

Μην ξεχνάς ποτέ ότι το ίδιο μας το κεφάλι, το ανθρώπινο μυαλό μας φτιάχνει προβλήματα που τα περιπλέκει  ακόμα περισσότερο το συναίσθημα και τα εντείνει η καθημερινότητα. Είναι αδυσώπητη η αλήθεια, και μαζί εκείνος ο πόνος ο ανθρώπινος που εξιλεώνει καθώς υφαίνεται μέσα από την τίμια προσπάθεια να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε και να αφήσουμε ανέγγιχτα αυτά που δεν αλλάζουν..

Για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη μας πρέπει να πραγματώσουμε τα χρέη που αθροίζουν οι επιλογές μας… Για να υπάρχω χρειάζεται να αγωνισθώ με πάθος, με υπομονή και ναι, πάνω από όλα, με ελπίδα!…

Ο κόσμος μας μοιάζει να είναι γεμάτος λαμόγια, ψευτρόνια, αυλοκόλακες και βλάκες και όποιος δεν μπορει να το δεχτεί αυτό τότε καλύτερα να ζήσει μόνος του  αλλά πρώτα να φροντίσει να  σπάσει όλους τους καθρέπτες γύρω του…

Την μεγάλη απόφαση, αυτή που μένει στην προσωπική μας ιστορία και την προδιαγράφει το πρώτο βήμα μας την παίρνουμε μοναχοί ο καθένας και η καθεμιά μας, μέσα στα σύνορα της πατρίδας μας, σε κάποια από τις πολυπρόσωπες – απρόσωπες πόλεις μας, αυτές τις κακόγουστες, δήθεν ελεύθερες, «φυλακές», κάποια μέρα…».

- Και με τη διαφθορά; Ποια η άποψή σας;
«Κατά την ταπεινή μου άποψη το όλο θέμα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές και με τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των πολιτικών Κομμάτων που μας κυβερνούν.

Και η απληστία, αποδεικνύεται καθημερινά, ότι είναι η πηγή από όπου πηγάζει η ΜΙΖΑ ως απότοκο κατάχρησης και διαφθοράς που εδράζονται στη διαπλοκή.

Με αυτές τις διαπιστώσεις δεν στοχεύω στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά μάλλον στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.

Είχα πληγωθεί πενήντα χρόνια πριν ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του Τζον Γκάνθερ με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» που ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα προφανώς χαριτολογώντας ότι «μετά την χειραψία με τους Έλληνες που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού-κακού, μετρήστε και τα δάκτυλά σας!…”

Ποιος ο ρόλος σήμερα των ΜΜΕ; Τι έχετε να πείτε;
“Κάποιες άλλες εποχές, στην ευλογημένη χώρα, που την κατοικούν 11 εκατομμύρια Ελλήνων ( και αλλοδαπών ) αλλά είναι άγνωστος ο αριθμός των… φιλελλήνων, οι ρόλοι ήταν ευκόλως διακριτοί καθώς η Νομοθετική εξουσία νομοθετούσε, η εκτελεστική εφάρμοζε, η δικαστική ήλεγχε και ο ΤΥΠΟΣ μέσω των ΡΕΠΟΡΤΕΡ όταν εντόπιζε πρόβλημα,  έψαχνε τις ιδιαιτερότητές του, απεκάλυπτε πτυχές κρυμμένες επιτήδεια, τους πρωταγωνιστές και λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή … γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για σχολιασμούς και στοχασμούς υπέρ και κατά!…

Σήμερα στην Ελλάδα ΔΕΝ διαβάζουμε, κοιτάμε  ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία δεν προσπερνά, μένει στην  επιδερμίδα  και δίνει με εικόνα στο ρεπορτάζ  ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ διαστάσεις όπου κυρίαρχο στοιχείο μοιάζει να είναι η διατήρηση πολιτικών και άλλων επιφανών πολιτών στο απυρόβλητο, η απαξίωση του αποκαλούμενου «ανώνυμου» σε αντιδιαστολή με τον «επώνυμο» πολίτη, η «απανθρωπιά»  και η δύναμη της διείσδυσης του τηλεοπτικού φακού σε σημεία ΧΩΡΟ-ΧΡΟΝΟΥ όπου, θα μπορούσα να υποθέσω, ακόμη και οι πλέον προηγμένες μυστικές υπηρεσίες της Υφηλίου δεν έχουν φτάσει…

Που αρχίζει και πού τελειώνει ο ρόλος της κάθε μιας από τις 4 κάποτε διακριτές εξουσίες; Με ποιες αξίες λειτουργούμε εμείς και με ποιες πρέπει να λειτουργούν οι δημοσιογράφοι της TV όταν αισθάνονται ότι το καθήκον στην αλήθεια και την κοινωνία τους καλεί να… πρωτοτυπήσουν;
Εάν τελικά ένα παιδάκι αναφωνήσει «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» θα του κλείσουμε το στόμα επειδή τα παιδιά δεν πρέπει να κάνουν  τέτοιες διαπιστώσεις ή θα θυμηθούμε ότι «από παιδί και από ζαβό μαθαίνεις την αλήθεια».

Θα βρεθεί στην Ελλάδα ένας ή μία συνάδελφος του Ιρλανδού Δημοσιογράφου που θα τα «ψάλλει γενναία» στους Πράσινους, Μπλε και συνοδοιπόρους τους Πολιτικούς που μας οδήγησαν στην τρόικα και την ΠΤΩΧΕΥΣΗ που μας έρχεται καλπάζοντας;

Τελικά το κοινωνιoλογικό και ψυχολογικό φαινόμενο που θυμίζει το παροιμιακό αγόρι που όλοι ψάχνουμε θα μας διδάξει κάτι; Η μήπως η «ξετσίπωτη TV» αποδεικνύει καθημερινά ότι …δεν περισσεύει πια ΤΣΙΠΑ στην Ελληνική κοινωνία;».


Τρομακτικές αποκαλύψεις του Σόρος για την Ελλάδα, που κόβουν την ανάσα > Σε θαλαμηγό Έλληνα επιχειρηματία-κάπου στο βόρειο Αιγαίο...

Σε θαλαμηγό Έλληνα επιχειρηματία-κάπου στο βόρειο Αιγαίο- με τον οποίο έκαναν πετυχημένες μπίζνες στα Βαλκάνια φιλοξενήθηκε για λίγες μέρες ο Τζορτζ Σόρος. Ο ανήσυχος τζογαδόρος του χρήματος δεν έκρυβε την ανησυχία του για τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Εκτίμησε μάλιστα πως ο μόνος τρόπος για να επανεκλεγεί ο Μπαράκ Ομπάμα είναι να στηθεί ένα σκηνικό πολέμου με πιο πρόσφορο εκείνο με το Ιράν. «Μόνο έτσι θα αλλάξει η ατζέντα και θα φύγει-έστω και για λίγο-η Οικονομία από την πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος της αμερικανικής κοινής γνώμης, κάτι που ευνοεί τον Ρόμνευ…».

Ο Σόρος κάτω από τον καυτό ήλιο του Αιγαίου μιλούσε πολύ συχνά για τα αγαπημένο του θέμα που δεν είναι άλλο από την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ.
Ο Ντομινίκ είχε πει στον Γιώργο πως μ΄αυτό που πας να κάνεις θα καταστρέψεις το έθνος σου. Εκείνος δεν τον άκουσε. Ο Γιώργος (Παπανδρέου) είχε μπουχτίσει από την διαφθορά που υπήρχε στην Ελλάδα και πίστευε ότι με κάποιο τρόπο έπρεπε να συνετίσει τους Έλληνες. Διάλεξε τον πλέον επώδυνο. Όταν το συνειδητοποίησε ήταν πολύ αργά. Μπουχτισμένος με τους Έλληνες διηγούνταν ιστορίες εκβιασμών και διαφθοράς με πρωταγωνιστές δικούς σας αξιωματούχους.

Έλεγε για παράδειγμα πως όταν είχε επισκεφθεί την Κρήτη σαν πρωθυπουργός αμέσως μετά τις εκλογές του 2009, τον πλησίασε μια ομάδα μαυροντυμένων κρητικών για τους οποίους αρχικά πίστευε ότι είναι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ. Κάποιος από αυτούς του είπε απειλητικά

-Αν πειράξεις τον τάδε-πρώην κυβερνητικό στέλεχος στο υπ. Εθνικής Άμυνας-θα κυνηγάμε εσένα και την οικογένειά σου ως τα δισέγγονά σου…

Αυτή η ιστορία είναι μία από τις πολλές που κούμπωναν σ΄αυτά που πιστεύει ο πρώην πρωθυπουργός για σας τους Έλληνες…»

Ο επιχειρηματίας τον άκουγε με προσοχή.

Άλλωστε ο Σόρος τον είχε βοηθήσει να καταφέρει ένα καίριο επικοινωνιακό χτύπημα στον πρώην πρωθυπουργό. Μόνο που τώρα πλέον το κύριο μέλημά του ήταν η έλλειψη ρευστότητας που τον έκανε να κλονίζεται.

Προσπάθησε να πείσει τον συνομιλητή του να ενδιαφερθεί ξανά για μπίζνες στην Ελλάδα και μάλιστα για ένα τομέα φιλέτο που ενδιαφέρει σφόδρα τον επιχειρηματία μας. Ο Σόρος δεν έδειχνε ενδιαφέρον και άλλαζε την κουβέντα.

-Αυτή την πίτα την ελέγχουν έτσι κι αλλιώς Αμερικανοί και Ισραηλινοί, δεν μπορείς να μπεις εύκολα λόγω της συνεργασίας σου με τους Γερμανούς αλλά παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω…

Τα λόγια του Σόρος ήχησαν κάπως παράξενα στ΄ αυτιά του συνομιλητή του μια και μαζί-τα δυο τους-έκαναν πριν λίγα χρόνια μπίζνες στα Βαλκάνια για χάρη των Γερμανών.

Ο δικός μας επέλεξε να μην μιλήσει. Ο Σόρος συνέχισε.

-Θα σου πρότεινα να περιμένεις τις εξελίξεις και να φροντίσεις να ρίξεις ξανά γέφυρες στην οικογένεια Παπανδρέου. Η επιλογή σου να προσεγγίσεις τον Βενιζέλο είναι λάθος. Αν ο Ομπάμα χάσει τις εκλογές η Χίλαρυ θα επιστρέψει δυναμικά στο προσκήνιο. Τότε μάλιστα ο Παπανδρέου θα ταξιδεύει χωρίς φόβο στην Αμερική και θα βρεθεί ξανά καβάλα στ΄άλογο. Κι αν θέλεις μπορώ να στοιχηματίσω μαζί σου, ότι κάποια στιγμή μέσα στα επόμενα δύο χρόνια στη χώρα σας θα γίνει δημοψήφισμα για να εκτονωθεί η εκρηκτική κατάσταση που θάχει δημιουργηθεί από την οργή της κοινωνίας για τα μέτρα. Εσύ τουλάχιστον ξέρεις πολύ καλά πως όλα αυτά γίνονται για να μοιρασθεί ο φυσικός πλούτος της χώρας σου (ορυκτός, μέταλλα, κλπ) και οι μισθοί να γίνουν στην κυριολεξία μισθοί πείνας όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες με φυσικό πλούτο. Αυτή είναι η αλήθεια φίλε μου…Αλλά και πιο πολύ από την φτώχια θα πρέπει να σας τρομάζει το ασιατικό τσουνάμι μεταναστών που θα πέσουν σαν ακρίδες στην χώρα σου. Το «Δουβλίνο 2» θα είναι ευλογία μπροστά σ΄αυτά που έρχονται…Δεν μπορώ να φαντασθώ πως κάτω από αυτές τις συνθήκες θα μπορούσε να έχει απόδοση ο τζόγος. Αυτό που θα σου πρότεινα είναι να εμπλακείς στα πετρέλαια και στα τρόφιμα. Το νερό μην το ακουμπήσεις, το "χειρίζονται" οι Ισραηλινοί. Όσο για τα μήντια αυτά θα είναι η καταστροφή σου. Πρόκειται για μαύρη τρύπα ιδιαίτερα τώρα με την επέλαση του ίντερνετ. Φύγε όσο μακριά γίνεται…»

Το τελευταίο ακούστηκε σαν μαχαιριά στην καρδιά του Έλληνα επιχειρηματία.

Άρχισε να συνειδητοποιεί πως κινδυνεύει να πληρώσει ακριβά το πάθος για τα διάφορα «ψώνια».

Στο πολυτελές σκάφος του ένας από το πλήρωμα ήταν για μήνες απλήρωτος.

Την ώρα που το αφεντικό του συνομιλούσε με τον Σόρος εκείνος κατέγραφε την συνομιλία. Αυτή η συνομιλία την οποία «πούλησε» στον τωρινό μεγάλο αντίπαλο του επιχειρηματία-σπουδαίος νταβατζής επίσης-θα του άνοιγε την πόρτα για την επόμενη δουλειά.

Τώρα πλέον είναι μέρος του πληρώματος του ανταγωνιστή επιχειρηματία, αλλά ετούτος εδώ, που είναι γάτα με πέταλα, το πρώτο που έκανε ήταν να του πάρει το κινητό και να το ξεψαχνίσει πριν το αντικαταστήσει με ένα από τα πολλά «δικά» του…

Πηγή:olympia.gr
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget